Psychologie en horsemanship. Waarom wordt je beïnvloed door de mening van anderen?

Vandaag was het weer zo’n wijze les uit natural horsemanship.

De les met Sjef die ik vandaag volgde liet duidelijk zien waarom mijn gevraagde hulpen eerst nog niet goed doorkwamen bij hem en later na mijn verandering in houding en communicatie wel!

Hiervoor maak ik even een klein uitstapje naar het oerinsticht van het menszijn en de relatie die dit menszijn heeft met eensgezind zijn. Iedereen herkent het wel dat je je wel eens hebt laten leiden door de mening van anderen. Dat is normaal, het overkomt ieder mens. Het zit namelijk in het oerinstinct dat je om te kunnen overleven erbij wilt horen. Je overlevingskans is nu eenmaal groter als je bij de groep hoort dan dat je door afwijzing wordt buitengesloten.

Hiermee worden we geconfronteerd op het moment dat je een suggestie doet, een voorstel maakt, een idee inbrengt of een plan presenteert en de ander laat daarbij iets van twijfel zien of horen en gaat jou toetsen op de waarde van je inbreng, kunnen er drie dingen gebeuren.

  1. Je kent de waarde van je inbreng en gelooft er helemaal in. Je ontvangt de twijfel van de ander, maar je blijft bij dat wat je ingebracht hebt en laat zonder van je stuk te zijn gebracht met rust en ontspanning zien en merken dat je achter je plan staat zonder dat je je daarbij groter maakt. Je hoort de ander, je ziet de ander, je toont empathie en inlevingsvermogen, maar kunt met zachtheid en duidelijkheid en vanuit vertrouwen in jezelf en de waarde van je voorstel bij je plan blijven. Je weet immers dat het een goed en haalbaar plan is. Je hebt vertrouwen in jezelf en de ander en de situatie. Hierdoor kun je in je leiderschap  blijven en de ander kan zich prettig en veilig voelen om je te volgen. Er is wederzijdse communicatie. Je bouwt samen aan ontwikkeling en groei.
  2. De reactie van de ander brengt je in twijfel. Je staat niet sterk genoeg achter datgene wat je voorstelde, misschien denk je dat je het toch niet goed hebt en weet de ander het misschien toch wel beter. De twijfel die je voelt, wordt opgemerkt en je laat je vervolgens overrulen door de mening of de feedback van de ander. Je hapert, staakt of verontschuldigt je zelfs voor het idee dat je had en laat vervolgens je plan los. Je stopt er geen energie meer in. Je maakt je klein en ondergeschikt aan de ander en laat de ander leiden. Er is op dat moment geen wederzijdse communicatie meer. De ander heeft ruimte om zijn eigen plan te trekken en neemt jou daar in mee. Je wordt een beetje lam en zal niet gauw meer een situatie opzoeken die dit uit kan lokken. Je neemt weinig tot geen initiatieven meer, want stel dat het je weer niet lukt. Dan wordt je weer geconfronteerd met het gevoel van falen. Je blijft bij het oude, maar voelt je niet gelukkig. Je leeft immers niet je volle potentieel. Je leeft niet je eigen leven, maar het leven van de ander. Dit gaat vroeg of laat knagen aan je. Je grenzen aangeven, je behoeften uiten, staan voor je eigen waarden wordt erg moeilijk. Deze stress is niet bevorderlijk voor je gezondheid. Dit patroon omkeren vraagt veel doorzettingsvermogen en draagkracht om spanning en reacties van anderen wanneer je het wel probeert om te buigen, te kunnen dragen.
  3. De reactie van de ander brengt je in twijfel en je voelt dat je emotioneel geraakt wordt en je voelt een frustratie opkomen dat de ander weerstand laat zien op je voorstel. Je gaat harder werken om “je gelijk” te halen en maakt jezelf daarbij groot en wordt dwingerig naar de ander toe. Je wilt geen afwijzing, want dat bevestigt je overtuiging dat je het niet goed hebt wanneer je wordt afgewezen. Dat de afwijzing gericht is op je voorstel en niet op jou als persoon zie je dan wellicht ook niet meer. Je betrekt het dan volledig op jezelf. De communicatie die je in je dwingende houding laat zien is gebaseerd op eenrichtingsverkeer en de onzekerheid die je voelt opkomen over jezelf en je plan. Deze onzekerheid probeer je te voorkomen door het met grootsheid alsnog te winnen. Je wilt niet falen. Het moet lukken. Anders ben ik niet goed genoeg en geen goede leider. De eenzijdige communicatie voelt eigenlijk niet goed, merk je bij jezelf op, maar allah…dat neem je dan even voor lief..de ander doet toch wat je zegt, maar de manier waarop voelt eigenlijk niet fijn. Je wilt er liever geen strijd over hoeven maken. Het kan hierbij zijn dat je dit ongemakkelijke gevoel dat je bij jezelf waarneemt negeert en puur op het resultaat afgaat dat je toch gewonnen hebt en dat je daar je eigen waarde aan gaat koppelen. Dit is vaak het geval bij het spreekwoord: “een grote mond, maar een klein hartje”. Je hebt jezelf aangeleerd dat je op die manier je successen kunt behalen. Maar vroeg of laat kom je jezelf hier gigantisch in tegen, omdat die succes niet zijn gebaseerd op zelfvertrouwen en eigen waarde.

Wanneer je met een paard werkt, ben je constant hiermee bezig. Een paard toetst je telkens weer op hoe je vertrouwt op jezelf als leider. Weet je wat je doet? Sta je 100% achter je plan? Hoe zeker ben je dat we dit samen veilig kunnen? Het paard zou wel gek zijn om een twijfelende leider te volgen. Voor een paard is toetsen op veiligheid van levensbelang. Een paard is immers een prooi- en een vluchtdier. En een mens is nog altijd een roofdier. Om in vertrouwen met elkaar samen te kunnen werken is een paard op zoek naar een ruiter/begeleider die rust, fysieke- en emotionele balans, duidelijkheid en vertrouwen uitstraalt. Het paard zal met deze vaardigheden die jij laat zien meegaan in de communicatie en je willen volgen.

Wat heeft dit te maken met ons alledaagse leven? Denk eens aan de opvoeding van je kinderen als je die hebt. Hoe vaak komt het voor dat je bij een “nee” of ongewenst gedrag van je kind je in een conflict en strijd beland? Hoe komt dat? Als je bij een bedrijf werkt en je hebt het gevoel dat er niet naar je goede ideeën wordt geluisterd en je zo gefrustreerd raakt omdat je zo goed weet hoe het anders kan, beter zou kunnen, maar je talenten en kwaliteiten niet worden gezien en gehoord? Hoe komt dat? Stel dat je in een relatie het gevoel hebt dat je partner geen of onvoldoende aandacht aan je besteed en jij het gevoel hebt dat je de kar moet trekken om het gezellig te houden in jullie relatie. Hoe komt dat?

Dit heeft alles te maken met je eigenwaarde. Wanneer jij jezelf (nog) niet waardig genoeg vindt om iets van jezelf te laten zien of iets van de ander te vragen, zal het niet werken. Er is een gebrek aan geloof en overtuiging in je boodschap. Je voelt je nog niet waardig genoeg om dat wat je voelt en weet en kunt ook te laten zien. Er ligt nog een gevoel van onzekerheid, twijfel en minderwaardigheid aan ten grondslag. De sleutel ligt in het durven doen, ervaringen op te doen. Gun jezelf tijd om te oefenen met het stabiliseren van je emoties die je vrij voelt komen wanneer je een “nee” krijgt of weerstand of een andere mening. Dat is oké. Het is een utopie te denken dat iedereen en alles jou direct kan en wilt volgen. Er zijn nu eenmaal verschillende behoeften, ideeën, visies….en dat mag. Maar het zegt niets over dat jou idee, voorstel of plan niet goed zou kunnen zijn. Dus stop met jezelf opzij zetten, je onnodig klein houden. Stop met vechten en hard worden om je zin door te drukken, overwicht te willen krijgen door te gaan strijden.

Als het zo is dat je plan niet past bij de situatie of niet ontvangen kan worden door de ander, omdat het (nog) niet kloppend is, nog niet passend is om dit van de ander te vragen, wees dan eerlijk naar jezelf en de ander. Je kunt nu eenmaal de ander overvragen/overschatten, of de situatie niet goed hebben ingeschat. Dat is oké. Het zegt niets over de waardigheid van jou als mens. Je deed het met een goede intentie. Je wordt wijzer door te ervaren. Als iets niet blijkt te kloppen, niet blijkt te werken dan betekent dat geen fout. Koppel er dus ook geen waarde oordeel aan. Het is een ontdekking. Wees nieuwsgierig. Het zegt je dat er iets anders nodig is om toch daar te kunnen komen waar je naar toe wilt. Je blijft in je plan geloven en je blijft vertrouwen houden, alleen de weg naar je doel kan op zoveel verschillende manieren worden afgelegd. Ieder kind, ieder mens en ieder paard is uniek en heeft zijn eigen benadering nodig.

Er zijn verschillende opvoedstijlen, managementtrainingen, relatietherapieën, paardentrainingen en ze zullen allemaal iets goeds hebben, maar ze zijn niet universeel op alles en iedereen te plakken. En toch volgen mensen graag methoden, want dat geeft houvast en daarmee hoeven ze zelf niet in spanning dingen te proberen en de ervaring van falen te voelen. Dit heb ik zelf ook in het onderwijs ervaren als leerkracht en in mijn rol als ouder van inmiddels 3 pubers, in mijn praktijk als coach waarin ik heel veel scholing heb gevolgd. Ik was lange tijd uit onzekerheid of ik wel goed genoeg was, altijd weer op zoek was naar methoden die ik kon inzetten om er zeker van te zijn dat ik deskundigheid kon overbrengen. Nu na jaren van ervaring met kinderen in het (speciaal) onderwijs, ervaring in de opvoeding van mijn eigen kinderen, coachen van kinderen en ouders, opleidingen en cursussen te hebben gegeven en vroeger in het bedrijfsleven coach en opleider te zijn geweest, communicatietrainingen te hebben gevolgd en gegeven, sociale weerbaarheidstraining te hebben gevolgd en gegeven ligt voor mij de kroon van al het werk en bewustzijn in de spiegel die het paard mij laat zien. Het natural horsemanship is meer dan samenwerken met een paard. Het samen leren en trainen met mijn jonge paard Sjef toont vele levenslessen. Door deze lessen weet ik weer, beter gezegd: voel ik weer dat de sleutels van communicatie, verbinding en samenwerking liggen in geloof, vertrouwen, eigenwaarde, rust, zachtheid, duidelijkheid, fysieke en mentale veerkracht, lichtheid, een goed plan, daadkracht, timing, nieuwsgierigheid, consequent zijn, lichamelijke en geestelijke stabiliteit en vooral een open mind de basis is van ontwikkeling en groei.

En dat dit geldt voor alle dagelijkse uitdagingen die het leven een mens bied.

Dat ik dankbaar ben dat ik Sjef heb ontmoet en heb kunnen kopen is wel duidelijk. Ik ben zijn vorige eigenaresse heel dankbaar dat ik hem mocht kopen. Dat zij het vertrouwen had dat hij hier bij mij op de juiste plek was. Dat ik dankbaar ben dat ik mijn eigen hart heb gevolgd en dit fantastische jonge paard zo wilde opleiden dat we samen in harmonie kunnen leren van en met elkaar. Ik voel dankbaarheid dat ik heb gezocht naar een goede instructeur in natural horsemanship, dat ik Bob Wendstedt heb gevonden met zijn bedrijf True Horsemanship in Zeddam is ook wel duidelijk.

Dankbaar dat ik alle wijsheid uit ervaringen, tegenslagen en uit opgedane kennis nu mag en kan delen in mijn coachpraktijk waarin ik geloof in mijn werk en zie dat er mooie ontwikkeling ontstaan bij mijn coachees, jong en oud. Ik voel dankbaarheid dat anderen deze groei ook mogen doorstaan en het leven voor zichzelf en de wereld om hen heen daardoor mooier kunnen maken en prettiger om in te leven.

Dat is toch geluk?

Liefs,

Ursula

Psychologie en horsemanship. Waarom wordt je beïnvloed door de mening van anderen?