Relatie tussen loslaten, ontkoppelen en de lessen uit horsemanship

Bijna 2 jaar ben ik bezig met het volgen van lessen in horsemanship met mijn jonge paard Sjef. Het contact met Sjef, de lessen in horsemanship, bieden mij zoveel levenslessen. Ik kom steeds weer tot de kern van angsten, overtuigingen en controle mogen loslaten, groeien in vertrouwen en energie naar buiten durven brengen. Loslaten is een begrip geworden dat heel veel wordt gebruikt wanneer je emotionele ballast wilt verminderen. Echter weten veel mensen niet hoe je iets kunt loslaten. Ook ik kon jaren niets met het begrip loslaten. Totdat ik ontdekte dat loslaten pas kan als je eerst iets durft toe te laten. Anders weet je immers niet wat je wilt loslaten. Het toelaten van dat wat je wilt loslaten is vaak de engste stap. Want je gaat voelen, je komt bij je pijn, je verdriet. Daar waar je nu juist zo graag bij weg wilt. Loslaten is niet wegdrukken of er voor wegvluchten. Loslaten begint met doorvoelen wat gevoeld wilt worden, wat verwerkt wilt worden, met je aandacht en je adem naar je spanningen gaan. Voelen hoe daarna de spanning wegvloeit en er rust voor in de plaats komt. Het is nodig dat je jezelf toestaat om de emoties die daarbij vrijkomen te laten stromen, zodat ze kunnen afvloeien. Daarna begint pas het proces van loslaten. Ik heb bij loslaten een begrip gevonden dat je nog verder helpt om op diepere lagen los te kunnen laten. Ik vond het woord “ontkoppelen”. Je herkent het misschien wel dat je steeds opnieuw te maken krijgt met triggers die je in contact brengen met oude pijnen. Vaak zit daar ook een overtuiging aan vastgekoppeld. Een negatieve, beperkende overtuiging. Door de overtuiging te ontkoppelen van de waarneming en de gebeurtenis en de verbanden waarin ze voorkomen, los te koppelen van elkaar, kom je op een laag waarop gebeurtenissen zijn zoals ze zijn. Iedere gebeurtenis staat op zich zelf. Ontstaan op een moment dat toen in het “nu” was. Ons brein wil echter denken in patronen, in voorspellingen, in structuren. Dat biedt namelijk veiligheid. Patronen zorgen ervoor dat er een automatisme optreedt dat handig kan zijn om niet steeds overal diep over te moeten nadenken. Maak je meerdere gebeurtenissen mee die steeds weer leiden naar oude pijnen, dan wil je lichaam jou beschermen tegen het voelen van die pijnen. Je kunt jouw patronen gaan ontrafelen, loskoppelen van elkaar. Ontdek het patroon dat jij er zelf van hebt gemaakt. Door het patroon te doorbreken, kun je loslaten wat zo lang aan elkaar gekoppeld zat. Mijn eetstoornis was een patroon dat ontstond doordat het eten mijn emotionele pijn tijdelijk verdoofde en ik niet hoefde te voelen. Door dit te herhalen werd het een automatisme. Ik leefde constant vanuit mijn hoofd, vanuit de regels, vanuit de angst om controle over mijn gevoel te verliezen en emoties tegen te komen die te zwaar waren om te dragen. Dit overlevingsgedrag kan op vele terreinen zichtbaar zijn, of het nu gaat om je lichaamsbeeld en voedingspatroon, of ander gedrag wat je graag zou willen loslaten.  In mijn jeugd groeide ik op in een gezin waarin de standaard was “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”. Ik heb onvoldoende ruimte gevoeld om mezelf te ontdekken en mezelf te mogen laten zien. Mijn ouders hebben er alles aan gedaan dat binnen hun mogelijkheden lag om mij liefdevol op te voeden en ze hebben beide hun kwaliteiten aan mij doorgegeven. Ik ben hen dankbaar voor alles wat ze mij hebben meegegeven. Er is dan ook geen enkel verwijt naar hen toe voor het feit dat ik gevoelens heb opgedaan uit die tijd die mij pijn hebben gedaan. Zij waren het beide die mij het leven hebben gegeven, de liefde hebben gedeeld en hebben doorgegeven. Ik werd gepest op de basisschool, durfde geen hulp te vragen en bloosde bij het krijgen van een beurt in de klas. Ik werd altijd als laatste gekozen bij gym. Na deze basisschoolervaring ging mijn puberteit ook niet over rozen. Ik was getuige van veel leed tussen mijn ouders en wist meer dan een kind behoorde te weten. Een scheiding tussen mijn ouders was een logisch gevolg van de pijnlijke situatie waarin zij zaten en waar ik veel van meekreeg. Ik zag en voelde wat er mis ging. Wat moet het een nare tijd voor hen beide zijn geweest. Maar ik heb ook veel mooie herinneringen aan hen overgehouden. Ik keerde echter nog meer in mezelf. Mijn pony waar ik zoveel steun uit haalde moest worden verkocht, alsmede het huis, mijn plek tussen de dieren. In diezelfde tijd ontmoette ik mijn eerste vriendje. Deze relatie was verre van gezond voor mij. Ik werd erg onderdrukt in het mezelf mogen zijn. Ik leefde volledig zijn leven, hoe het van hem moest. Alles werd voor mij bepaald, de grenzen werden aangegeven.  Ik had mezelf nooit ontmoet. Persoonlijk leiderschap kende ik niet. Nu in mijn proces met Sjef, mijn jonge paard dat ik zelf opvoed en inrijd, met hele fijne deskundige hulp in horsemanship, kom ik deze in sommige opzichten nog onvoldoende ontwikkelde eigenschappen van mij nog steeds tegen. Ook in mijn relatie en in omgang met familie en vrienden zijn er veel uitdagingen geweest, mijn eigen pad te kiezen, zonder daarbij het gevoel te hebben de ander te kwetsen. Vroeger kwetste ik liever mezelf en offerde mezelf op in het belang van de groep. Het is makkelijker om aangepast gedrag te laten zien, want dat voelt veiliger, ik liep dan geen risico op afwijzing. Mijn paard leert mij nog meer te groeien in leiderschap, hij heeft mijn zachte, maar duidelijke leiderschap nodig om mij te kunnen volgen.  Mijn overlevingsgedrag, bevriezen bij angst, is aangeleerd om de fysieke en mentale pijn niet te voelen. Mijn energie heb ik in mijn ontwikkeling onvoldoende naar buiten durven brengen. Nu is het echter nodig in de communicatie met mijn paard dat ik de energie juist wel naar buiten breng. Ik leer de energie te doseren, op te bouwen in fases, om mijn communicatie duidelijk te kunnen laten zijn voor hem. Om in connectie te zijn, elkaars taal te lezen en te begrijpen zodat er rust en vertrouwen ontstaat in onze samenwerking. Maar energie naar buiten brengen voelt voor mij soms nog spannend en onveilig, zeker als ik met nieuwe dingen bezig ben waarbij ik een beperkende overtuiging heb die nog ergens zit. Ik heb hier geen ervaring in, dus ik kan het niet en is het gevaarlijk wat ik doe. Ik heb er een overtuiging aan gekoppeld vanuit oude gebeurtenissen (mijn vroegere relatie in de puberteit) : als ik energie naar buiten breng, wordt de ander boos en reageert die ander heel heftig en volgt er een straf en ontstaat er pijn en afwijzing. Deze ervaring heb ik ook opgedaan in mijn gezin van herkomst. Daaraan gekoppeld heb ik een overtuiging voor waarheid overgenomen van anderen die mij vertelden dat jonge paarden eng zijn en gevaarlijk als je er geen of weinig ervaring in hebt om ze te trainen. En natuurlijk heeft het omgaan met paarden risico’s en is niet altijd alles 100% veilig. Maar wat ben ik blij dat ik met Sjef samen mag groeien, hem als paard mag leren kennen en zijn gedrag leer lezen en mezelf kan laten groeien als mens, als bondgenoot en leider, vanuit vertrouwen en communicatie. Iedere ervaringen groeit immers bij een eerste keer. Je ziet dat er verschillende gebeurtenissen zijn geweest die ik aan elkaar heb gekoppeld en er overtuigingen aan vast heb geplakt die ik los mag koppelen van elkaar om ze niet met elkaar als eenheid te zien. Ze zien als eenheid zorgt er dan voor dat ik in mijn geblokkeerde energie blijf hangen. Ik kan deze beperkende overtuigingen nu loslaten omdat ik ze ontkoppel van elkaar. Ik zie ze nu los van elkaar en ik kan inzien hoe ze samen ervoor hebben gezorgd dat ik soms nog in angsten schiet als ik leiderschap toon. Gelukkig heb ik nu inzicht en ben ik in staat om het niet meer voor waarheid aan te nemen en oefen ik met mijn gedrag vanuit vertrouwen en verbinding. Dit laat zich op veel meer vlakken in mijn leven zien of  dat nou met mijn paard is, in mijn relatie of in sociale contacten of andere situaties waarin ik mij begeef. Ik heb geleerd meer voor mezelf te mogen kiezen, mijn eigen keuzes mag maken. Vroeger at ik mijn angsten weg met mijn eetstoornis, leefde ik in het geheim mijn eigen leven. Wat ben ik blij dat het me gelukt is om met liefde naar mijn eetstoornis en mijn gedrag te kijken. Wat ben ik blij zelfcompassie te voelen. Ik heb me ontwikkeld en ben doorgegroeid. In mijn werk als coach durf ik contact te maken met mijn intuïtie, met mijn opgedane kennis uit de vele opleidingen, vertrouw ik vooral op mijn innerlijk weten en mijn kwaliteiten en ervaringsdeskundigheid in het herstellen van een eetstoornis en PTSS. Ik heb met vallen en opstaan en door schade en schande mezelf gevonden. Ik durf nu vanuit mijn kern te leven, kom veel meer voor mezelf op. Ik voel veel meer zelfvertrouwen en het is me gelukt om zelfliefde te voelen en mijn zelfzorg gezond te maken. Waar eerst het eten een vijand van me was, heb ik nu een intense vriendschap met eten gevonden. Ik geniet van de energie uit voeding en leef me er creatief in uit. Ik eet in vrijheid, maak contact met mijn lichaam en voel wat het nodig heeft. Ik coach nu pubermeiden en vrouwen die nu nog strijden met hun eetstoornis naar meer zelfliefde en vanuit liefde te kijken naar hun gedrag en zo de eetstoornis kunnen bedanken en los kunnen laten. Ze zijn niet de eetstoornis. De eetstoornis mag losgekoppeld worden van hun identiteit. Ik beweeg nu iedere ochtend om mijn accu op te laden. Niet omdat het moet, zoals het vroeger ging: obsessief sporten uit angst om dik te worden en niet mooi gevonden te worden, afgewezen te worden.

Ik heb dit persoonlijke blog geschreven om duidelijk te maken dat ieder gedrag dat een ongewenst patroon is geworden, is geboren uit liefde voor jou. En hoe de lessen in horsemanship, het in contact zijn met paarden (al vanaf mijn jeugd) mij hebben geholpen in mijn persoonlijke groei.

Ik wens je toe dat je kunt inzien dat het gedrag dat jij zo graag anders wilt, dat wat jij wilt loslaten, komt vanuit een liefdevolle intentie, jou wilt helpen bij het kunnen dragen van pijn en/of jou wilt behoeden voor pijn. Het wil jou beschermen.

Het is er voor jou, niet tegen jou. Als je vanuit liefde naar jezelf en je gedrag leert kijken, kun je vanuit vertrouwen gaan toelaten, ontkoppelen en weer loslaten.

Heb ik je geraakt met mijn verhaal? Wil je zelf graag groeien naar meer zelfliefde, zelfvertrouwen, zelfacceptatie en zelfzorg en verlang je naar een gezonde relatie met jezelf en met voeding? Ben je bereid om naar diepere lagen te kijken achter je gedrag? Wil je onderzoek doen naar de behoeften die schuil gaan achter je gedrag en ben je bereid om je gedrag te veranderen? Denk je dat ik wel eens de juiste persoon kan zijn om jou daarbij te coachen? Neem dan gerust eens contact met me op en wie weet ben jij straks ook in staat om je beperkende overtuigingen los te koppelen, ze niet te koppelen aan wie je bent, je emotionele ballast los te laten zodat ook je lichaam in staat wordt gesteld om in evenwicht te komen en te zijn.

Liefs,

Ursula

Relatie tussen loslaten, ontkoppelen en de lessen uit horsemanship